به جفایی تو من وفا کردم دادی دشنام ومن دعا کردم
هر چه فرموده بجا کرد م چه بگویم که من چها کردم
تو ندانی خدا خو میدا ند
رفته از یاد لفظ ومضمونم روزوشب ازغمت جگر خونم
تویی شمشاد سرو موزونم برسرکویی توست مد فو نم
توندانی خدا خومیدا ند
خاک راه تو تاج سرکردم کوچه ات را زگریه ترکردم
کعبه گفته سویت نظرکردم چه بگویم چه ای شکرکردم
توندانی خدا خو میدا ند
ایسروجان من فدای سرت از چه باعث فتادم ازنظرت
نفرستی بمن خط وهنرت دور افتا ده ام زخاک درت
تو ندا نی خدا خو میدا ند
عشق توگشته خانه زادمن آ تش ا فگنده بر نها د من
نرسی از چه رو بداد من با شی در هر نفس به یاد من
توندانی خدا خو میدا ند
صدقه گردم قدرسای ترا گوش دل بشنو د صدایی ترا
دارم دا یم اشتها یی ترا بوسم از دور دست وپایی ترا
تو ندا نی خدا خو مید ا ند
من مریضم که نالشی دارم هم چو ماهی تپا یشی دارم
درجگررنج وکاهشی دارم شب و رو زت ستا یشی دارم
تو ندا نی خدا خو میداند
بخداگل زدازغمت جگرم میرسد با تو آخر ین خبر م
تویچون نورچشموتاجسرم سوی عکست همیشه مینگرم
تو ندانی خداخو میداند
مخدومک شهره جهان گشته در بد رگشته نا توان گشته
پیردرعشقت ای جوان گشته ازغمت خاک و خاکدان گشته
توندانی خداخومیداند